Διαβήτης
Μαθαίνοντας για τον Διαβήτη

Ο διαβήτης είναι μία χρόνια πάθηση, η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα. Η γλυκόζη βρίσκεται στα περισσότερα τρόφιμα που καταναλώνουμε και αποτελεί την κύρια πηγή ενέργειας για το σώμα μας.

Ο διαβήτης εμφανίζεται όταν το πάγκρεας, ένας αδένας του πεπτικού μας συστήματος, δεν καταφέρνει να παράγει ινσουλίνη ή παράγει αλλά δεν δρα αποτελεσματικά. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που δημιουργείται στο πάγκρεας και αποτελεί το εργαλείο που βοηθάει την γλυκόζη να περάσει στην κυκλοφορία του αίματος στα κύτταρα και να μας τροφοδοτήσει με ενέργεια. Όταν λοιπόν η παραπάνω διαδικασία δεν είναι εφικτή, τότε η γλυκόζη εγκλωβίζεται στο αίμα μας και αυτό οδηγεί σε υψηλά επίπεδα γλυκόζης.

Βασικοί Τύποι Διαβήτη

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι διαβήτη και ο κάθε ένας από αυτούς απαιτεί διαφορετική προσέγγιση και μεταχείριση.

Όταν το πάγκρεας δεν καταφέρνει να παράγει καθόλου ινσουλίνη, τότε αναφερόμαστε στον Διαβήτη Τύπου 1. Οι άνθρωποι με Διαβήτη Τύπου 1 πρέπει να αγκαλιάσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής και να δέχονται ινσουλίνη μέσω ενέσιμης θεραπείας.

Όσον αφορά στους ανθρώπους με Διαβήτη Τύπου 2, το πάγκρεάς τους παράγει κάποια ποσότητα ινσουλίνης αλλά είτε δεν είναι αρκετή είτε δεν δρα με αποτέλεσμα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο συνδυασμός υγιεινή διατροφή και σωματική άθληση είναι αποτελεσματικός, ωστόσο κάποιες φορές είναι αναγκαστική η λήψη δισκίων.

Υπάρχουν και άλλοι τύποι διαβήτη, λιγότερο συνηθισμένοι, όπως ο διαβήτης κύησης που εμφανίζεται στις γυναίκες κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης ή μορφές διαβήτη που οφείλονται σε προβλήματα εθισμού στο αλκοόλ κ.α.

Διαβήτης Τύπου 1
ΠΩΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1;

Τα αίτια εμφάνισης του Διαβήτη Τύπου 1 παραμένουν έως και σήμερα άγνωστα. Δεν έχει αποκαλυφθεί γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα κύτταρα του παγκρέατος, με επακόλουθο να εμφανίζουν μια γενετική ευαισθησία.

Έρευνες έχουν υποστηρίξει ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση του Διαβήτη Τύπου 1. Παρ’ όλα αυτά διαφορετικοί παράγοντες ενδέχεται να έχουν διαφορετική βαρύτητα σε διαφορετικά άτομα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΒΗΤΗ

Κατά την εμφάνιση του Διαβήτη Τύπου 1, τα επίπεδα γλυκόζης αυξάνονται με συνέπεια η ποσότητα γλυκόζης που περισσεύει να διαφεύγει μέσα από τα ούρα και να προκαλεί συχνοουρία και αφυδάτωση. Το αίσθημα της δίψας γίνεται εντονότερο καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να προσαρμοστεί στην απώλεια. Συχνό φαινόμενο αποτελούν και οι μεταπτώσεις στην διάθεση του ατόμου.

Συχνότερα Συμπτώματα Διαβήτη:

  • Συχνοουρία
  • Έντονο αίσθημα δίψας και κούρασης
  • Απώλεια σωματικού βάρους
  • Συναισθηματικές μεταβολές

 

Τύπου 1 συνήθως εμφανίζει έντονο συναίσθημα πείνας καθώς και κάποιες φορές κοιλιακό έλκος ή και λοιμώξεις στο δέρμα.

ΠΩΣ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 1;

Σε περίπτωση που ένα άτομο αισθανθεί κάποια από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να επισκεφθεί τον οικείο γιατρό, ώστε να εξετάσει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και τα επίπεδα γλυκόζης και κετονών στα ούρα.

Οι κετόνες αποτελούν οξέα στο αίμα και δημιουργούνται όταν ο οργανισμός χρησιμοποιεί το λίπος αντί για γλυκόζη για να παράγει ενέργεια.

Στο ενδεχόμενο που τα επίπεδα αυτών των δύο μετρήσεων είναι υψηλά τότε αποτελούν κριτήρια εμφάνισης Διαβήτη Τύπου 1 και θα πρέπει το άτομο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, ώστε να ξεκινήσει άμεσα η θεραπεία του.

ΚΑΠΟΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 1

Ο παιδικός ή νεανικός διαβήτης αυξάνεται κάθε χρόνο και γίνεται όλο και περισσότερος συνήθης σε παιδιά. Τα βρέφη, μέχρι 3 ετών και τα παιδιά που βρίσκονται στο στάδιο της προεφηβείας, έως 12 ετών, αποτελούν τις πιο συχνές ηλικίες εμφάνισης του παιδικού διαβήτη.

Σχετικά με το θέμα της κληρονομικότητας, αν και υφίσταται ως παράγοντας εμφάνισης, τα ποσοστά είναι αρκετά χαμηλά. Σε περίπτωση που ο πατέρας είναι διαβητικός, το παιδί έχει πιθανότητα εμφάνισης παιδικού διαβήτη λιγότερο από 10%, ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση της μητέρας, η πιθανότητα είναι αρκετά μικρότερη.

ΠΩΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1;

Τα αίτια εμφάνισης του Διαβήτη Τύπου 1 παραμένουν έως και σήμερα άγνωστα. Δεν έχει αποκαλυφθεί γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα κύτταρα του παγκρέατος, με επακόλουθο να εμφανίζουν μια γενετική ευαισθησία.

Έρευνες έχουν υποστηρίξει ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση του Διαβήτη Τύπου 1. Παρ’ όλα αυτά διαφορετικοί παράγοντες ενδέχεται να έχουν διαφορετική βαρύτητα σε διαφορετικά άτομα.

Κατά την εμφάνιση του Διαβήτη Τύπου 1, τα επίπεδα γλυκόζης αυξάνονται με συνέπεια η ποσότητα γλυκόζης που περισσεύει να διαφεύγει μέσα από τα ούρα και να προκαλεί συχνοουρία και αφυδάτωση. Το αίσθημα της δίψας γίνεται εντονότερο καθώς ο οργανισμός προσπαθεί να προσαρμοστεί στην απώλεια. Συχνό φαινόμενο αποτελούν και οι μεταπτώσεις στην διάθεση του ατόμου.

Συχνότερα Συμπτώματα Διαβήτη:

  • Συχνοουρία
  • Έντονο αίσθημα δίψας και κούρασης
  • Απώλεια σωματικού βάρους
  • Συναισθηματικές μεταβολές

 

Τύπου 1 συνήθως εμφανίζει έντονο συναίσθημα πείνας καθώς και κάποιες φορές κοιλιακό έλκος ή και λοιμώξεις στο δέρμα.

Σε περίπτωση που ένα άτομο αισθανθεί κάποια από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να επισκεφθεί τον οικείο γιατρό, ώστε να εξετάσει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και τα επίπεδα γλυκόζης και κετονών στα ούρα.

Οι κετόνες αποτελούν οξέα στο αίμα και δημιουργούνται όταν ο οργανισμός χρησιμοποιεί το λίπος αντί για γλυκόζη για να παράγει ενέργεια.

Στο ενδεχόμενο που τα επίπεδα αυτών των δύο μετρήσεων είναι υψηλά τότε αποτελούν κριτήρια εμφάνισης Διαβήτη Τύπου 1 και θα πρέπει το άτομο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, ώστε να ξεκινήσει άμεσα η θεραπεία του.

Ο παιδικός ή νεανικός διαβήτης αυξάνεται κάθε χρόνο και γίνεται όλο και περισσότερο συνήθης σε παιδιά. Τα βρέφη, μέχρι 3 ετών και τα παιδιά που βρίσκονται στο στάδιο της προεφηβείας, έως 12 ετών, αποτελούν τις πιο συχνές ηλικίες εμφάνισης του παιδικού διαβήτη.

Σχετικά με το θέμα της κληρονομικότητας, αν και υφίσταται ως παράγοντας εμφάνισης, τα ποσοστά είναι αρκετά χαμηλά. Σε περίπτωση που ο πατέρας είναι διαβητικός, το παιδί έχει πιθανότητα εμφάνισης παιδικού διαβήτη λιγότερο από 10%, ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση της μητέρας, η πιθανότητα είναι αρκετά μικρότερη.

Διαβήτης Τύπου 2
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2

Οι άνθρωποι με Διαβήτη Τύπου 2, αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ατόμων με διαβήτη και πιο συγκεκριμένα αγγίζουν το 90-95% του συνόλου των διαβητικών στην χώρα μας. Κυρίως η εκδήλωση Διαβήτη Τύπου 2, σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής που περιλαμβάνει καθιστική ζωή, παχυσαρκία και γενικότερα κακές συνήθειες. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, οι διαβητικοί τύπου 2, σε αντίθεση με τους ασθενείς Διαβήτη Τύπου 1, παράγουν κάποια ποσότητα ινσουλίνης, η οποία δεν είναι επαρκής ή δεν λειτουργεί σωστά. Παρόλο που τάσεις δείχνουν η ηλικία εμφάνισης του Διαβήτη Τύπου 2 να μειώνεται, τα άτομα άνω των 40 ετών αποτελούν την ομάδα- στόχο της εμφάνισης Διαβήτη Τύπου 2.

Μύθοι για τον Σακχαρώδη Διαβήτη
Πολλές φήμες και μύθοι έχουν διατυπωθεί για τον σακχαρώδη διαβήτη. Για το λόγο αυτό, είναι αδήριτη ανάγκη να διευκρινιστεί ποια λεγόμενα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στη συνέχεια θα παρουσιαστούν από το sweet stories 3 από τις πιο διαδεδομένες αντιλήψεις για τον σακχαρώδη διαβήτη και κατά πόσο αυτές έχουν υπόσταση.
ΜΥΘΟΣ 1: ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ

Αν και οι λέξεις σάκχαρο και σακχαρώδης διαβήτης συχνά ταυτίζονται, εδώ και πολλά χρόνια έχει απενοχοποιηθεί η κατανάλωση της ζάχαρης ως αιτιώδης παράγοντας εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη. Όπως αναφέρθηκε και στην ενότητα του sweet stories “Πώς εμφανίζεται ο διαβήτης τύπου 1;” , τα αίτια παραμένουν άγνωστα και δεν σχετίζονται με τις διατροφικές συνήθειες και την κατανάλωση γλυκών και ζάχαρης.

ΜΥΘΟΣ 2: ΟΙ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ ΓΛΥΚΑ

Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη μπορούν να απολαμβάνουν τα αγαπημένα τους γλυκά όπως όλοι οι άνθρωποι, απλά με κάποιες προϋποθέσεις. Η κατάλληλη χρονική στιγμή, όπως στο τέλος ενός γεύματος, η τροποποίηση του γεύματος και η επιλογή συγκεκριμένων γλυκών (πχ γλυκά με στέβια) είναι κάποια από τα κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Ο προγραμματισμός και η οργάνωση των διατροφικών τους συνηθειών, αποτελεί ένα είδος τέχνης στο οποίο καλό είναι να μυηθούν τα συγκεκριμένα άτομα. Ο γιατρός ή ο διατροφολόγος σας είναι πάντα εκεί να σας συμβουλέψει.

ΜΥΘΟΣ 3: Η ΖΩΗ ΜΕ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ ΕΊΝΑΙ ΕΠΩΔΥΝΗ

Οι άνθρωποι με σακχαρώδη διαβήτη δεν ζουν μια επώδυνη κατάσταση ούτε πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ασθενείς. Αντιθέτως είναι άτομα που χαρακτηρίζονται από συνέπεια, πρόγραμμα και προσαρμοστικότητα στις καταστάσεις. Η καθημερινότητα ενός ατόμου με σακχαρώδη διαβήτη σε πραγματολογικό πλαίσιο, έχει γίνει πιο εύκολη από ποτέ, αφού με τη βοήθεια της τεχνολογίας η θεραπεία και ο τρόπος ζωής των διαβητικών μοιάζει πιο ανώδυνος σε σχέση με παλαιότερα.

ΜΥΘΟΣ 1: ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ

Αν και οι λέξεις σάκχαρο και σακχαρώδης διαβήτης συχνά ταυτίζονται, εδώ και πολλά χρόνια έχει απενοχοποιηθεί η κατανάλωση της ζάχαρης ως αιτιώδης παράγοντας εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη. Όπως αναφέρθηκε και στην ενότητα του sweet stories “Πώς εμφανίζεται ο διαβήτης τύπου 1;” , τα αίτια παραμένουν άγνωστα και δεν σχετίζονται με τις διατροφικές συνήθειες και την κατανάλωση γλυκών και ζάχαρης.

Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη μπορούν να απολαμβάνουν τα αγαπημένα τους γλυκά όπως όλοι οι άνθρωποι, απλά με κάποιες προϋποθέσεις. Η κατάλληλη χρονική στιγμή, όπως στο τέλος ενός γεύματος, η τροποποίηση του γεύματος και η επιλογή συγκεκριμένων γλυκών (πχ γλυκά με στέβια) είναι κάποια από τα κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Ο προγραμματισμός και η οργάνωση των διατροφικών τους συνηθειών, αποτελεί ένα είδος τέχνης στο οποίο καλό είναι να μυηθούν τα συγκεκριμένα άτομα. Ο γιατρός ή ο διατροφολόγος σας είναι πάντα εκεί να σας συμβουλέψει.

Οι άνθρωποι με σακχαρώδη διαβήτη δεν ζουν μια επώδυνη κατάσταση ούτε πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ασθενείς. Αντιθέτως είναι άτομα που χαρακτηρίζονται από συνέπεια, πρόγραμμα και προσαρμοστικότητα στις καταστάσεις. Η καθημερινότητα ενός ατόμου με σακχαρώδη διαβήτη σε πραγματολογικό πλαίσιο, έχει γίνει πιο εύκολη από ποτέ, αφού με τη βοήθεια της τεχνολογίας η θεραπεία και ο τρόπος ζωής των διαβητικών μοιάζει πιο ανώδυνος σε σχέση με παλαιότερα.